زده ، بسيار بعيد به نظر مىرسد كه اهل نجات باشد و ايمان او به تنهايى مفيد واقع شود ، زيرا اصولا نمىتوان باور كرد كسى ايمان به مكتبى داشته باشد ولى در تمام عمرش ، حتى يك بار ، به برنامه‌هاى آن مكتب عمل نكند ، بلكه به عكس همه دستورات آن را زير پا بگذارد ، اين خود دليل روشنى بر عدم ايمان او است ، و به اين ترتيب ايمان بايد حد اقل با قسمتى از اعمال نيك همراه باشد ، تا معلوم شود ايمانى وجود دارد . [ سوره الأنعام ‹ 6 › : آيات 159 تا 160 ] إِنَّ الَّذِينَ فَرَّقُوا دِينَهُمْ وَكانُوا شِيَعاً لَسْتَ مِنْهُمْ فِي شَيْءٍ إِنَّما أَمْرُهُمْ إِلَى اللَّه ثُمَّ يُنَبِّئُهُمْ بِما كانُوا يَفْعَلُونَ ‹ 159 › مَنْ جاءَ بِالْحَسَنَةِ فَلَه عَشْرُ أَمْثالِها وَمَنْ جاءَ بِالسَّيِّئَةِ فَلا يُجْزى إِلَّا مِثْلَها وَهُمْ لا يُظْلَمُونَ ‹ 160 › ترجمه : 159 - كسانى كه آئين خود را پراكنده ساختند و به دسته جات گوناگون ( و مذاهب مختلف ) تقسيم شدند هيچگونه ارتباطى با آنها ندارى ، كار آنها واگذار به خدا است پس خدا آنها را از آنچه انجام مىدادند با خبر مىكند . 160 - هر كس كار نيكى بياورد ده برابر آن پاداش خواهد داشت و هر كس كار بدى بياورد جز به مقدار آن كيفر نخواهد ديد و ستمى بر آنها نخواهد شد . تفسير : بيگانگى از نفاقافكنان در تعقيب دستورات دهگانه اى كه در آيات قبل گذشت و در آخر آن فرمان به پيروى از « صراط مستقيم خدا » و مبارزه با هر گونه نفاق و اختلاف داده شده بود ، اين آيه در حقيقت تاكيد و تفسير و توضيحى روى همين مطلب است . نخست مىفرمايد : « آنها كه آئين و مذهب خود را پراكنده كردند و به